А это даже недостаточно / Eikä se riitäkään

En ook dat is niet genoeg...

Jaja, zelfs in spannende afwachting van de resultaten van een bloedonderzoek en lijdende onder de symptomen van waarschijnlijke klierkoorts is een mens in staat zijn leven opnieuw drastisch te veranderen.

Ook voor mij was het onverwacht, maar nodig.

Dieper ga ik er niet op in.

Aan hen die ál trouwe lezers geworden zijn *kucht* Mijzelf is ook elke dag pijnlijk duidelijk dat ik deze blog niet onderhoud. Na diep nadenken, weet ik ook waarom! *slim* Ik heb geen doel. De wereld over mezelve informeren vind ik vrij flauw, niet dat mijn leven niet interessant zou kunnen zijn, maar ik vind het niet genoeg om er een blog mee op te vullen. Onzin, zullen de familiale en amicale lezers onder jullie zeggen, wat ik best begrijpen kan. Maar voor mij is het heus niet genoeg.

Een optie die ik overweeg, is mijn digitale fototoestel te laten repareren en jullie dan te verblijden met lustig gefotografeer van wat voor mij dagelijkse kost is (eventuele exotische keuken niet uitgesloten uiteraard). Wat het op zich al interessanter zou maken. Maar of ik dat lang zou volhouden is een andere vraag, want het gaat hier slechts om een verfraaiing van de huidige onvoldoendheid.

Een andere optie is iets gelinkt aan mijn lievelingsbezigheid: taal. Maar hoe dat in een blog te integreren valt, is een andere zaak.

Suggesties zijn welkom?

Liefs

°

Tempus fugit

Heb jij het al meegemaakt?

Iemand ontmoeten voor wie je impulsief wílt zijn?
Iemand hebben bij wie je je helemaal op je gemak voelt, bij wie je helemaal geen remmingen ondervindt om te zeggen wat er in je hoofd omgaat?
Iemand leren kennen van wie je wel denkt dat ie je op een diepe manier volkomen begrijpt, ook al ben je bang om dat op het prille begin toe te geven?

Heb jij het al meegemaakt?

Iemand zo tof vinden dat je slechts positieve dingen over hem wilt zeggen?
Iemand nooit kwijt willen ook al ken je hem van haar noch pluim?

Heb jij het al meegemaakt?

Dwepen met iemand en denken dat het daar te vroeg voor is?

"En dan?" - vraag ik dan schouderophalend.

Ergens diep vanbinnen zegt mijn rationele ik mij dat deze ontluikende bloem evengoed zo plots kan verwelken als ze ontstaan is. Dat ik binnen de kortste keren gekwetst kan worden, ergens eenzaam in een grijze wereld overblijf, met een huilende bloem in mijn handen.

Maar, wordt er niet gefluisterd dat het net pijn is waardoor je beseft dat je leeft?
Is een leven zonder pijn of verdriet wel een volwaardig leven?

Al die dingen flitsen tegenwoordig door mijn hoofd.

En ik ben gelukkig.

Liefs

°